सानो गाउँ, झलझल्ती घाम, अनि उही पुरानो छानो भएको चिया पसल। काठको ढोकामा रंग हराइसकेको थियो, तर भित्र पस्दा मुस्कान कहिल्यै हराएको थिएन।
पसल चलाउँथे – प्रजापती काका, ७५ पार गरिसकेका, तर आवाजमा अझै उस्तै मिठास। हरेक बिहान गाउँका पाँच–सात जना साथीहरू त्यहीँ जम्मा हुन्थे – कोही शिक्षक, कोही किसान, कोही फुर्सदिला। चिया नित्यकर्मजस्तै थियो। चिया मात्रै होइन, स्मृतिहरू साटासाट हुने थलो थियो त्यो पसल।
एक दिन काठमाडौँबाट एउटा युवक आयो। कलेज पढेर फर्केको, बोलीमा अंग्रेजी मिसिएको, मोबाइलबाट टाउको नउठाउने बानी। प्रजापति काकाले हाँस्दै सोधे:
“के खाउँ छोरा? पुरानो चिया कि नयाँ विचार?”
युवक मुस्कायो, केही बोल्न सकेन। उसले मोबाइल राख्यो र वरिपरिका अनुहार हे¥यो – ती अनुहार जहाँ हाँसो थियो, चिन्ता थिएन, जीवनको स्वाद थियो।
उसले चिया मगायो – कागती चिया।
बिस्तारै–बिस्तारै हरेक दिन आउन थाल्यो।
उहाँहरूका कुराहरू सुन्न थाल्यो – कसैले छोराछोरी विदेश पठाएका थिए, कसैले जीवनभर खेती गरेर सन्तोष पाएका थिए, कसैले भने गीत लेख्ने सपना अझै छाडेका थिएनन्।
ती दिनहरू उसलाई सिकाइ बन्न थाले।
उ चिया पिएर मात्र होइन, जीवनको अनुभव पिएर फर्किन थाल्यो।
एउटा दिन ऊ फर्कँदा प्रजापति काका थिएनन्।
सुनियो – उनको निद्रामा नै शान्तिपूर्वक निधन भयो।
पसल त्यहीँ थियो, चिया त्यहीँ थियो, तर हाँसो अलिकति कमजोर थियो।
त्यो युवक अब सहर फर्किसकेको थियो – तर उसले एक चिट्ठी पठायो:
“काका, तपाईंले मलाई जिन्दगीको स्वाद चिया जस्तै सिकाउनुभयो –
तातो, तिखो, अनि मीठो पनि।
तपाईंको पसल अब मेरो मनमा खुलेको छ –
जहाँ म हरेक दिन आउँछु, हरेक दिन रमाउँछु।”
